międzynarodowy konkurs wzorniczy
dla młodych projektantów
na Łódź Design Festival!

2022

Subtelna Sztuka Znikania, czyli Kreacja memoriałów postmortem

EWELINA KACZMARSKA Polska www.takladnie.com/ogniwa/ewelina-kaczmarska

Opis projektu:

„Subtelna sztuka znikania, czyli tworzenie memoriałów postmortem” jest ukłonem w stronę procesu wodnej kremacji, która to jest jednym z najbardziej ekologicznych sposobów na pożegnanie ciała. Pozostałości po procesie, czyli kruchy kościec, mielone są na śnieżnobiały pył z którego powstają memoriały. Zależało mi na uzmysłowieniu nam tego, że zmiany w tradycjach i dostępność nowych technologii związanych z pochówkiem są niemalże na wyciągnięcie ręki. Jedyne co stoi na przeszkodzie to system prawny i tendencja do zachowywania status quo. Memoriały widoczne na zdjęciach mają formę kamieni rzecznych, jednak odróżnia je to, że powoli, bo ok. roku rozpuszczają się w zbiornikach wodnych (lub pod wpływem erozji powietrznej). Formę do odlewu memoriału można stworzyć przy użyciu dowolnego kamienia o prostym kształcie. Proces miał podkreślić to, że każdy memoriał ma bardzo podobny kształt i cechy, ale różni się ilością głównego budulca – fosforanu wapnia. Dodatek cementu portlandzkiego został użyty do połączenia cząstek fosforanu. Powolne wymywanie się drobin fosforanu wapnia ma pozwolić na stopniowe przyzwyczajanie się do faktu, że to co nieodwracalne postępuje i to właściwy jest właściwy na pożegnanie.

Docelową przestrzenią dla memoriałów może być wybrane przez bliskie osoby miejsce. Może być nim zinstytucjonalizowane miejsce np. park pamięci lub przestrzeń, z którą zmarły i jego bliscy byli związani emocjonalnie, z którą się identyfikują. umiejscowienie memoriału w cieku wodnym, pozwala na stopniowe rozpuszczanie się pamiątki i symboliczne powrót do natury, osoby zmarłej, obecnej już tylko we wspomnieniach.

 

Biogram:

Ewelina jest absolwentką Liceum Artystycznego Wojciecha Gersona w Warszawie – specjalność Architektura Wnętrz, Wydziału Wzornictwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (licencjat od marca 2022) oraz w Hochschule für Gestaltung Schwäbisch Gmünd jako uczestniczka programu Erasmus. W 2019 roku wraz z kolegami założyła pracownię projektową „TAKŁADNIE”, która liczy obecnie do 20 indywidualnych projektantów.

Ciekawi ją codzienność zwykłych ludzi. Za jeden z najważniejszych powodów projektowania uważa ludzkie dysfunkcje. W przyzwyczajeniach i tradycyjnym myśleniu szanuje chęć niewyważania otwartych drzwi, ale pragnie, aby użytkownicy i projektanci częściej opuszczali strefę komfortu. Jej ostatnio obrana misja: współtworzenie kultury otwartej na rozmowę o śmierci i smutku bez ogródek.